Dziesięć żon, zabitych, pochowanych w ogródku. Stadko dzieci, niezliczonych, zadzianych. Człowiek wstrętny, nieodpowiedzialny, nieobliczalny. Chrześcijańska suma ocen i wyobrażeń, gdy rozwód w życiorysie. Obrazek w ramkach dla rodziny.
Tymczasem pierwsze spotkanie. Zielone oczy jaśniejące dobrocią. Opowieść jego życia. Cierpienie, winy, próba odkupienia.
– Jeśli miałabyś uciec, wolę, żeby to się stało od razu.
Bez odpowiedzi. Bo chore gardło, bezgłos, bezmiar współczucia.
– On jest zupełnie normalny! – zaskoczenie kuzynki na przeszpiegach.
Nie, normalny nie. Dbający, troskliwy, zabawny, tak. Rozwód nie określa człowieka.
— *** —
Ten wives, murdered, buried in the garden. A flock of children, countless, misplaced. A repulsive, irresponsible, unpredictable man. A Christian tally of judgments and imagined sins whenever divorce appears in a life story. A framed portrait for family display.
Meanwhile, the first meeting. Green eyes bright with kindness. The story of his life. Suffering, guilt, an attempt at redemption.
– If you were going to run away, I’d rather it happened immediately.
No answer. Because of a sore throat, voicelessness, an immensity of compassion.
– He is completely normal! – the cousin’s astonishment after her spying mission.
No, not normal. Caring, thoughtful, amusing, yes. Divorce does not define a person.