Wieczorny spacer w świetle latarni.
– Zdradź mi swój sekret albo zgaszę wszystkie światła – powiedział.
Zdradziłam. Bałam się ciemności. Nadal się boję. Bez niego. Schodziliśmy szerokimi schodami. Tafla jeziora odbijała szept latarni. Kroki pęczniały dostojeństwem. Wsparta na jego ramieniu. W teraźniejszości, wolna od przyszłości. Zanucił Marsz Mendelssohna. Zasady, reguły, przekonania. “Nie mogę ci tego dać” – pomyślałam. Jego słowa. Bez obietnic. Zmyliłam krok. Zaśmialiśmy się oboje. Ciemna twarz nocy przejrzała się w śmiechu. Mała dziewczynka żegnająca marzenia i niespełnione tęsknoty.
— *** —
An evening stroll under the glow of the street lamps.
– Tell me your secret or I’ll turn off all the lights – he said.
I told him. I was afraid of the darkness. I still am. Without him. We were descending the wide stairs. The surface of the lake reflected the whisper of the streetlights. Our steps swelled with dignity. I leaned on his shoulder. In the present, not thinking about the future. He hummed Mendelssohn’s Wedding March. Principles, rules, beliefs. 'I can’t give you that’, I thought. His words. No promises. I misstepped. We both laughed. The dark face of the night mirrored in the laughter. A little girl bidding farewell to dreams and unfulfilled longings.